Vliegveld

Ik zit momenteel weer op een vliegveld. Is de laatste tijd vaker voorgekomen ;). We zijn ingecheckt en vooralsnog geen nieuws ontvangen dat we niet zouden vliegen. We gaan er dus van uit dat we gewoon straks vertrekken. De collage hierboven is van vanochtend. Daan en Rico zijn samen richting UN gegaan. Ik ben in het hotel gebleven met Puck, Sterre en Teun. En alle bagage.

En daar Rico het schon weder voor elkaar heeft gebokst dat we in de business class lounge mogen vertoeven (nee, nee, we vliegen niet business class), hebben we weer computers tot onze beschikking. Ik ben dus weer even druk geweest door aan alle laatste postings links toe te voegen. Noem het maar bezigheidstherapie.

Dit is dus vermoedelijk mijn laatste posting op dit blog. Heb geen flauw idee wanneer we weer in de lucht zijn, want we hebben nog geen internet, telefoon of iets dergelijks aangevraagd. Zal wel even duren dus. Helemaal daar veel mensen vrij hebben in verband met de feestdagen.

Dit blog is voor mij een enorme uitlaatklep geweest in tijden dat ik het moeilijk had, maar ook in tijden dat het goed ging. Wij hebben er een mooi document bij. Ons leven in het Australische. Een mooie, bijzondere, leerzame tijd, die we voor altijd in ons hart zullen meedragen.

Heel veel dank voor het lezen van mijn blog. Jullie interesse in mijn/ons leven is hartverwarmend. Ik hoop dat jullie mij/ons zullen blijven volgen op mijn nieuwe blog. Een echt nieuw blog overigens, want Daan had een leuker idee voor een naam: Eef Back Up. En zo is het maar net. Ik ben weer terug boven.

Dat nieuwe blog is overigens in het Engels. Voor degenen die mijn blog in het Nederlands willen volgen, heb ik een ander blog. Even op het woordje blog klikken en voilá het verschijnt! :-)

Oh ja....

En wat ik nog vergeten te melden was..... We zijn wat enorm gezellige New Yorkers tegengekomen. Soms duurt het duidelijk wat langer voor men opwarmt in de grote appel, maar als ze het doen, dan kletsen ze ook de oren van je kop! Super! :)

En het is nu een uur in de ochtend en ik kan nog steeds niet slapen. Het feit dat dit onze vijfde tijdzone in korte tijd is, helpt natuurlijk niet. Morgen tellen we daar onze voorlopige laatste bij op: Londen. Weer vijf uur later. Vermoeiend, spannend en doodeng tegelijkertijd.

Verder....

Zondag wilden we heel graag naar Ellis Island (erg hoog op mijn agenda), ware het niet dat alle ferries geannuleerd waren in verband met een heuse sneeuwstorm. En koud en vooral winderig was het! Uiteindelijk zijn we in het Museum of Natural History terechtgekomen. Hoog op de agenda van de kinderen. Een ieder die Night at the Museum heeft gezien snapt waarom.

Na een uur of twee hadden we het wel gezien, ook al hadden we nog amper de helft gezien. Buitengekomen bleek de sneeuwstorm enorm heftige vormen aangenomen te hebben. Maar snel terug naar het hotel. 's Avonds de musical Mary Poppins gezien. Groot succes natuurlijk.

En vandaag hebben we getracht te wandelen in de buurt van Wall Street en Battery Park. Konden we in ieder geval het Vrijheidsbeeld en Ellis Island van verre bewonderen. Dat wandelen was nogal onhandig door het enorme pak sneeuw dat was gevallen. Om en nabij een meter binnen 15 uur! En het was nog steeds erg koud en winderig, ondanks dat het niet meer sneeuwde en de zon scheen. We hebben ook nog een bezoek gebracht aan het WTC Memorial Center. Errug indrukwekkend en dan druk ik me zacht uit.

En nu zijn we even aan het opwarmen om er zo weer uit te gaan om te eten. Morgenavond vliegen we naar Londen. Nog best spannend, want alle vliegvelden in NY zijn gesloten in verband met de storm. Gelukkig gaan ze morgen weer open. London here we come!

Nog even ....

Even niets van me laten horen, omdat we geen internet hadden. Wel even zo rustig. We hadden het ook hartstikke druk met leuke dingen doen.

Vrijdag hebben we de Gap leeggekocht. Heel belangrijk, daar we natuurlijk niet veel winterkleding in ons bezit hebben en amai, het is nodig gebleken! In de middag naar de kindermis van een of andere buurtkerk. Enorm leuk, daar het grotendeels een gezongen mis was. Daarna eten in een jazztent in The Village. Kerstster gekocht, versierd met meebrengsels van de two dollar shop en de kadootjes ingepakt in krantenpapier bij gebrek aan kadopapier (nergens te vinden). Het geheel zag er kersterig en gezellig uit.

Zaterdagochtend natuurlijk de kadootjes uitgepakt en hup door naar Rockefeller Center om naar de grote kerstboom te kijken - via Times Square. De kinderen keken hun ogen uit. DAT was het NY dat zij van de tv kennen.

En dus ook maar door naar Central Park, want de rij voor het schaatsen in Rockefeller Center was te lang. Dus maar proberen in Central Park. En dat lukte. Hoe leuk! Verder veel klimmen op de rotsen, wat eten en weer door naar de volgende attractie: Empire State Building. En dat bleek een enorme fout te zijn. Het was zo ongenakend druk, dat we meer in de rij hebben gestaan dan wat anders. Het uitzicht was wel adembenemend. Helemaal daar het inmiddels donker was.

De grote appel

We zijn aangekomen in de stad die nooit slaapt. En dat klopt, want het is drie uur in de nacht en de hele familie is klaarwakker. Lekker dan!

Hoe dan ook, moet echt even wennen hier. De drukte, de onvriendelijke mensen..... Brrr het is zo'n groot verschil met Oz. Als je hier een praatje probeert te maken met mensen in winkels kijken ze je echt aan of je niets anders te doen hebt dan vriendelijk zijn. Op zich allemaal niets mis mee - als je niet beter weet is het tenlotte de norm -, maar ik word er dieptriest van. We gingen gisteren schoenen kopen voor de kinderen en het enige waar die schoenverkopers aan denken is of je niet iets aan een ander vraagt, want dan gaat de commissie naar die ander.
Tijd en geld, erg belangrijke factoren hier.

Grappig hoe anders ik de dingen zie dan een jaar of 16 geleden. Toen vond ik de mensen ook lichtelijk onaardig, maar deed het me minder dan nu. Na ons leven in Sydney.

Enniewee, we gaan er een superleuke kerst van maken. Vanmiddag naar de kindermis ergens in 14th street en dan eten in een of ander restaurant met live jazz muziek. Morgenochtend naar Rockefeller Centre om te schaatsen, we willen naar Mary Poppins de musical, naar Ellis Island, Museum of Natural History (vanwege Night at the Museum, dat spreekt voor zich) en ik weet niet wat nog meer.

Wij blijven gewoon stug vriendelijk doen en gaan lekker genieten van deze geweldige stad. So much to do, so little time! :)

Queensmead

Zo heet ons nieuwe huis in Kemsing! Klinkt wel toch?

Het nummerloze huis is enorm met zes slaapkamers en teveel andere kamers. Ik ben een happy camper! Ook wel gek hoor, om straks in een huis aan te komen wat voorlopig ons thuis wordt. Het is een huurhuis, waarin we het komende jaar zullen bivakeren.

Voor vandaag staat onze vlucht naar NY op de agenda. Nog even genieten van het mooie weer en van het feit dat we even uitgeregeld zijn. :)

Pearl Harbour

Indrukwekkend, maar niet zo indrukwekkend als verwacht (dat krijg je als je Arlington hebt gezien). We hebben vandaag een vermoeiend, maar mooi dagje achter de rug. Allereerst naar de memorial van de USS Arizona. Heftig. Vervolgens door naar de USS Missouri. Wat ik niet wist, is dat op dit schip de vrede is getekend tussen de Amerikanen, Japan, Nederland (in verband met Nederlands Indie), Frankrijk, Canada en Nieuw-Zeeland (en nu kan het zijn dat ik een land vergeten ben, vergeef me).

Vervolgens via de Punchbowl (niet alleen een belangrijke plaats voor de Polynesiers, maar ook omdat het de militaire begraafplaats is van Hawaii), naar de binnenstad van Honolulu gereden. Met het enige koninklijke paleis op Amerikaanse bodem, een standbeeld van de voormalige koning en wat al niet meer zij. We zijn een hoop wijzer geworden.

Nog twee dagen genieten van het Aloha-gevoel.

Regen

Het regent vandaag - ananassap zoals ze het hier noemen - en niet zo'n beetje. De straten staan blank en de regen komt in de lobby zelfs door de lampfittingen naar beneden. Nog lichtelijk gevaarlijk ook. Hoe dan ook: we gaan dus naar de film.

Gisteren hebben Rico, Daan en Sterre gesurft. Dat is natuurlijk een lichtelijke must in Hawaii. Puck, Teun en. Ik hebben ons in de tussentijd op het strand vermaakt. En dan merk je wel weer hoe - ja, ja, alweer - verwend we zijn met de prachtige stranden in Australie. Ik geloof dat er rustigere stranden zijn op Hawaii, maar Waikiki is er niet een van.

En nog zoiets: de Amerikaanse service. De ene keer zijn ze echt overdreven servicegericht (wat zo gek aanvoelt, want het is volledig ongevraagd) en de andere keer word je bijna afgeblaft. Het voelt allemaal nogal nep. En ik blijf even vergelijken, maar bij Aussies voelt het vele malen oprechter.
Zo gingen we vanochtend kaartjes kopen voor een tripje naar Pearl Harbour. De jongen van de service desk zei ons dat als we vragen hebben, we hem 24 uur per dag kunnen bellen, want 'iedereen die aan zijn balie komt is onderdeel van de familie'. ???? Met vermelding van zijn mobiele telefoon en nog tweee nummers. Alsof het om een halszaak gaat. Lachen toch?

Ach, heerlijk al die dingen die een mens zo meemaakt. Ik vermaak me wel. Alsof ik op het Leidseplein zit en heerlijk mensen aan het koekeloeren ben. :)

Nu gaan we even zwemmen. En straks op naar Harry Potter. Jippie!

Dag terug

We zijn gezond en wel in Hawaii aangekomen. Slaapt toch wel een stuk minder in economy class. Amai zeg. Merk nu wel dat we al die tijd goed verwend zijn geweest. Maar goed, we hebben er goed van genoten en sowieso fijn dat we uberhaupt naar Hawaii kunnen. Dan maar opgevouwen.

Het is hier prachtig. Een soort kruising tussen de Gold Coast en Fiji. We zitten in Honolulu aan Waikiki Beach. Een mens kan het slechter treffen.

Er is ook goed nieuws op het huizenfront. Nog niet getekend, dus ik doe het nog niet uit de doeken, maar jullie zullen het snel horen.

Overigens heb ik het vermoeden dat ik iets minder kan schrijven vanuit het buitenland, want we hebben een Australische simkaart voor de iPad en die kunnen we dus niet opladen. Tenzij wifi aanwezig is, dan kan ik wel schrijven. Maar op hopen dus.

Luchthaven

Ik zit momenteel op de luchthaven te wachten op de vlucht naar Honolulu. Deze extra dag in Sydney was ongepland en daardoor heeft het weer de nodige emoties opgerakeld. Jeetje, wat een toestanden.

We zijn naar het Australian Museum gegaan en hebben even wat gegeten en het nodige geregeld met de bank (iets wat ik niet wil doen met de iPad, weet niet of het veilig is). Een handig uitje dus ook nog.

Met de trein voor een laatste keer langs het Opera House en de Sydney Harbour Bridge gereden en toen werd ik hard voor mijn kop geslagen met het feit dat dit de laatste keer was. Wat een emoties.

Gelukkig konden we business class inchecken (met dank aan Rico's vele gevlieg) en mogen we zelfs gebruik maken van de lounge. Ondanks dat we geheel en al geen business class vliegen. Enorm aardig en lief van al die Australische mensen.

Met pijn in mijn hart neem ik (wij) afscheid van dit prachtige land. Van al die lieve mensen. En realiseer ik me dat dit een onsamenhangend verhaal is. Net zo onsamenhangend als mijn emoties zal ik maar zeggen. Maar met een mooi plaatje als afscheid van Sydney.

Tot in Hawaii.

PS: doordat ik efkes gebruik heb kunnen maken van de computer van mijn vrienden bij Qantas, heb ik aan alle postings links kunnen toevoegen. Dat maakt de verhalen iets leuker, nog steeds geen door ons gemaakte foto's, maar wel wat meer achtergrondinformatie en algemene foto's.

Niet geheel gepland

Vanochtend, geheel volgens planning, op tijd aangekomen in Brisbane en ook op tijd vertrokken vanuit Brisbane. Helaas kregen we mid air te horen dat er niet in Sydney geland kon worden in verband met onweer en dat we naar Canberra zouden vliegen. Helaas hield dat voor ons in dat we onze aansluitende vlucht richting Hawaii hebben gemist. We zitten nu dus in een of ander hotel in Sydney en hebben een nieuwe vlucht moeten boeken. Morgenavond om half negen gaan we het nog eens proberen.

Het lijkt wel of Australie ons niet wil laten gaan..... ;)

Dreamworld

Wat een dag weer. De hele dag in allerlei attracties doorgebracht. Te leuk. Welke ik eng vond heb ik gewoon omzeild, maar de achtbaan heb ik toch maar aangedaan. Enorm lachen. Gelukkig begon het vandaag pas heel laat te regenen. De kinderen vonden het meer dan top! Puck en Daan vonden Dreamworld veel leuker dan Wet 'n Wild en Sterre kon niet kiezen. Teun vond alles prachtig.

En na een dagje hard werken zijn we snel naar het hotel gereden voor een duik en ons laatste avondmaal in Oz. Hoe gek. Het wil nog niet echt registreren.